Eğer sayfayı açtığınızda hala  minicik biri ile karşılaşmadı iseniz başrol oynamaya devam ediyorum demektir. Tadını çıkarıyorum prensesler gibi. Geçen gün bir yazı okudum.. “Şu anda Cinderallasınız ama doğumdan sonra  bir Külkedisine dönüşeceksiniz. Rolünüz çalınacak!!”  Tamam,  hazırım,  kabul ediyorum,  figuran oyuncu olmayı, başrolü devretmeyi.. Babam bile demedi mi dün bana  “Kızım artık pabucun dama atılıyor, az kaldı!”  Herkese inanırdım da babamın bunu söyleyeceğine asla inanmazdım. Acı oldu ama oldu işte.

Bu arada doktorum başta olmak üzere  çevremdeki herkese doğum sancısının geldiğini nerden anlayacağım diye soruyorum. Neden bu soruyu sorduğum zaman, soruya maruz kalan kişinin yüzünde  beni gıcık eden bir gülümseme beliriyor ve “anlarsınnn, anlarsınnn ”  diye cevap veriyor. Sinir oluyorum.  Ama ben ya anlamazsam, herkes anlamış ama ya benim ki farkedilmez ise diyemiyorum tabii ki. Bu gece sabaha kadar karnım ağrıyor diye sızlanıp durdum evin içinde. Dört döndüm, tavaf ettim her bir odayı. Ne babamızı,  ne anneannemizi uyutmadım ama yok bu da değilmiş… Yine olmadı… Hala kızımla birlikte bir bütün olarak yaşamaya devam ediyorum. Akıllı kız.. Ekmek elden su gölden yaşıyor. Ne gerek var ki., bu kargaşanın içine çıkıp, kocaman kocaman gözlerini açarak, agucuk  gugucuk  tadında anlamsız sözler söylerek şirinlik yapan, orasını burasını sıkıştırmaya çalışan insanlarla uğraşmaya.. Haksız da sayılmaz hani.. Bunca aydan sonra kaburgalarıma yediğim onca tekmenin öcünü almayacağımı sanıyorsa çokkkk yanılıyor

Bana bakan hemşirenin son kontrolümde “Neden inat ediyorsunuz, sezeryan olmuyorsunuz , normal doğum ilkellik” sözlerine karşılık, ” Doğum sancısı kadınlığın şanıdır” diyerek cengaverlik yapıp,  sabahtan akşama, akşamdan sabaha kadar bekliyorum heyecanla..

Umarım yaşayabilirim dünyaya yeni bir canlı getirmenin acısını ya da sancısını, adı her ne ise. Umarım söküp almazlar kızımı içimden zorla o dışarı çıkmak istemeden.

Bakalım görücez herkesin söylediği gibi son sözün kimde olduğunu….