Zaman bu kadar koşturarak gitmek zorunda mı ??? Karya’nın yanından hiç ayrılmıyorum sürekli konuşuyorum,  konuşuyorum.. Anlatıyorum ..Çok kısa bir süre sonra konuşmaya başlar diyorlar bu kadar çeneli bir annenin kızından ne beklenirmiş ki. Anlatacak ne çok şeyim varmış meğer. Kızımda gözlerimin içine baka baka garip sesler çıkarıyor. Geçenlerde ann… neeee  dedi sadece ben duydum sandım ne mutlu bana ki baba onayladı gayet emin bir şekilde “evet anne dedi “ dedi.   Mest oluyorum büyüleniyorum. Hiç bir şeyi gözüm görmüyor. Evde bebişle sıkılırsın dediler ama bir daha hayatım boyunca göremeyeceğim yaşanılan bu güzelliklerin beni sıkma ihtimali yüzde sıfır. Bazen oyuncak bebek muamelesi görüyor kızım hoppidi hoppidi oynuyorum onunla.Halinden pek şikayetçiymiş gibi görünmüyor hatta gayet eğlendiğini düşünüyorum hanımefendinin. Bu haftanın keşfi ayaklar ve bacaklar. Ayaklarımızı ağzımıza sokmak için var gücümüzle uğraşıyoruz , ama daha başarılı olamadık   İzmir’de elimiz sıcak sudan soğuk suya geçmediği için sürekli öpüşüp koklaşarak geçiyor günlerimiz. Babaya özlem dışında İstanbul’a dair özlemim var desem külliyen yalan olur !!!!!!!!

Bu arada azda olsa akıl vermek isterim yeni doğum yapan ve hamile olan arkadaşlarıma. 3 aylık dönem içinde bebeğimden öğrendiğim şey anne huzurlu dingin ise bebekte huzurlu oluyor. Annede bir şekilde bir mutsuzluk gerginlik var ise  bebiş algılıyor ve ağlıyor. Kızım şimdiden hayat dersi verdi bana. Ağlarsa paniklemeden odasına götürüyorum, odanın ışığını kapatıp şarkılar söylüyorum ona sakin sakin konuşuyorum onunla ve rahatlıyor ama o ağlarsa bende paniklersem o daha da ciyaklıyor. Hamile olan çevremdeki tüm arkadaşlarıma söyleceğim şey bebişiniz ağlarsa baş başa kalın ve ona sımsıkı sarılıp rahatlatın onu. Çevresindeki  panik insanları uzaklaştırın ve koklayın birbirinizi doyasıya.

Geçen haftasonundan beri yaşanılanlar: Babişko Cumartesi  geldi ve hep birlikte yelken yarışına gittik.  Hava güzel, deniz güzel,  pek eğlendik ardından da bahcede çim biçip üstüne rakı balık ohh keyfimize diyecek yok.. (Alkollü süt yapmadım no panic Light bira ile geçiştirdim Günün en komik olayı Ergül teyzemizin ve Özden eniştemizin Karya’ya almış olduğu parmak arası terlik  ( Minik parmaklar çok şirin çokk  ve acaip komik mayosu. Pazar gününü  Karya’nın artık eline oyuncak alarak zevkten deliye dönmüş bir şekilde oynamasını seyrederek geçirdik .. Huzur dolu sessiz sakin bir gündü..

Veee Babişko kuş olup uçtu gitti 23 nisan tatilini bekliyoruz dört gözle

Kızımın hayatımıza katılışını dualarla kutladık bugün aile arasında yapılan bir mevlüt ile. Planlanmasında uzaklardan destek olan canım kardeşime, gecesine gündüzüne katarak planlanan herşeyi uygulamaya koyan ve tadı damağımızda kalan milas yemekleri ile ( keşkek, çaykıma, nohutlu pilav,revani, pastalar, bürekler, kekler, kurabiyeler… ) güzel bir anıyı yaşamamızı sağlayan canım anneannemize,  gün içinde anneannenin yanında desteklerini eksik etmeyen karınca misali çalışan babaanne ve yengeye çok teşekkürler…

Karya’cım en şaşkın gününü yaşadı.Görmediği kadar çok insan gördü , kocaman kocaman açtı gözlerini anlamaya çalıştı. Anladımı pek sanmam ama beklediğimden çok uslu durdu  ve gün içinde beni çok yormadı akıllı kızım.. Huzurlu, mutlu, sağlıklı bir hayat diledik ve bol bol dua ettik bugün kızım için.

Bu arada Aguiiilerini kaydedicem kızımın diyordum ama nerden bileyim ben bu bebişlerin programlarının bu kadar kısa sürede güncellendiğini ben geç kaldım artık aguiilemiyor Karya..  Son 2 günün olayı tükürüyor  Sürekli tükürüyor. Hiç durmadan.. Heryerimiz tükürük içinde kalıyor. İlk başta acaip eğleniyordum ama bu durum biraz sorun yaratmaya başladı. Üstü başı sürekli ıslanıyor, suratı tükürük içinde kalıyor, elimde bez sürekli yüzünü temizliyorum, emerken tükürmeye başladı, emziğini artık hiç almıyor ben emziği veriyorum o pırt diye fırlatıp, tükürme seansına devam ediyor, 2 gecedir tükürmesi yüzünden uykuya dalması 2 saate yakın gecikti…Umarım aguuii gibi kısa sürede unutur yoksa işim çok zor çokkkkk…..

3 aydır beklenen an gerçekleşti.Karya kordonda keyif yapıyor.

Fotoğraflarda gördüğünüz üzere babamız ayrılığa 3 gün dayanabildi ve işten çıkar çıkmaz soluğu İzmir’de aldı.

Hayatta bazı şeyleri kabul etmek gerekir. Bunlardan biride baba ve kızları arasındaki müthiş aşk.. Bizzat yaşadım şimdide bana yaşatıyorlar Daha neki 3 aylık bebede bunu nasıl anladınız derseniz valla bizimkinde ben anladım kim ne derse desin. Karya baygın baygın bakıyor babaya doğumundan bu yana. Bana ise kocaman Pınar süt şisesiymişim gibi bakıyor   Bugün akşam babamız İstanbul’a döndü gözü arkada kalarak. Babasının minik tavşanı ilk kez babişkodan ayrı kalıcak. 2 gündür hiç ayrılmadılar birbirlerinden. Bi sürü bi sürü  Karya dilinde sohbet ettiler. Babişko konuştu Karya’cık dinledi. Karya konuştu babişko zevkten deliye döndü.. Aguiii… Aguiiii  dedi bizimki.. Bebişimiz sanırım diğer bebişlerden biraz farklı.. Benim bildiğim bebekler aguuu der ama bizimki aguiiiii diyor  ve acaip komik oluyor Becerebilirsem kameraya kaydedip yayın yapıcam bu sayfadan. Dün akşam evdeki durum:  Babayla sohbet koyulaştıkça Karya coşuyor, coşuyor. Eller kollar ayaklar  yerinde durmuyor.. Aguii aguiii… Kırıtıyor kahkaha atmaya başlıyor fakat sanmayın ki bunlar devam edicek amaç babişko hadi artık ne bakıyorsun beni  kucağına alsana işaretleri.. Sonuç: Karya amacına ulaştı.. Öpücükler içerisinde kucağa alındı hanımefendi.. İşte dünden bir foto

İzmir’de olmak çok ama çok güzel. İçimde büyük bir huzur var.. Şu anda babaannemizde kalıyoruz..2 günlük hasarı iletiyorum. Mis gibi el emeği göz nuru ile yaptığı börek yandı, süt taştı, bir tabak kırıldı. Sebep: Karya  ile babaanne oyun oynuyor ve babaanne trans halinde geziyor evde   Ne yazık ki anne anne ve dedemiz bahar nezlesi oldukları için onları göremedik daha.. Onları çok ama çok özledik insallah hemen iyileşirler..Dün Karya;  büyük amca, yenge ve canım Özlemcim ile tanıştı. Nasıl büyük bir sevgi ile karşıladılar kızımı. Dün bir kez daha Karya’nın ne kadar şanslı bir ailede doğduğuna şahit olup şükrettim.. İnşallah kızımın hayatı hep böyle devam eder.

 Hamilelik, doğum, loğusalık derken 7 aydır uzak kalmışım güzel memleketimden. Dün saat 17:15 itibari ile kızımız ile birlikte İzmir’imize geldik..Hava mis gibi yaz kokuyor.. Sımsıcak.. Çok mutluyum .. Biraz telaşlı, heyecanlı, azıcık korku dolu, bol ağlamalı geçen ilk uçak yolculuğumuzun sonunda nihayet bebeğimiz ile birlikte gülücükler saçarak  (Karya havaalanında “ay ne şirinsin sen ” diyen herkese bıcır bıcır kahkaha atarak karşılık verdi) İzmir’e kavuştuk.. Haleti ruhiyemiz için aşağıdaki fotoya bakabilirsiniz  

 Hayatın hızına yetişemediğimden yazamadım günlerdir.Karya’m bana, ben Karya’ma alışmak için çabaladık durduk . Mucizeyi yaşadım bitti diye düşünüyordum doğum ertesi.Aslında her yeni gün bir mucizeymiş farkında değilmişim. Hayat hiç bu kadar zor, hiç bu kadar eğlenceli, hiç bu kadar basit ve hiç bu kadar hızlı geçmemişti  şimdiye kadar. Zaman dursun istiyorum herkesin yıllardır çocukları için hemen büyüse sözlerine bir türlü anlam veremeyerek.O kadar hızlı geçiyor ki günler. 20 si 40 ı derken 62.günündeyiz Karya ile hayatımızın. İlk günlerin zorluğu,  koşulların ve yaşanılan şeylerin çok değişmemiş olmasına rağmen, yerini alışkanlığa bıraktı.

Her yeni gün yeni macera yaşadık kızımız ile .Doğumdan sonra göbeğimizin düşmesi, sabahlara kadar ağlama krizleri (bitti mi tabii ki hayır), gaz sancıları (aynen devam), emzik versek mi vermesek mi kararsızlığımız (şapır şupur emiyor), babamızın gecenin 4ünde panik içinde elimizdeki tüm bebek bakım kitaplarını hatimleyerek  teorik bilgiyi tamamlama ve kızı susturma çabaları, tırnağımızı başarı ile kestiğimiz  gün, ilk doktor kontrolümüz, aşımız,alt alma maceralarımız, erkek bebeklerine inat kızımın bize yaşattıkları.. (detaya giremiyorumJ ), süt geldi – gelmedi,  çok geldi -bitti krizlerimiz, rüyasında gülmesini üstümüze alınarak mutlu oluşumuz, 20 sini geçince ilk rahatlama, 40’ı geçince artık oldu söylemleri,  40 banyosu ve ardından ilk ziyaretimizi Zeynep teyzemize yaparak yumurta toplama günlerimize başlayışımız ve son 10 gündür ise artık yeni doğandan şirin bir kız bebek moduna geçişimiz..

 O kadar çok ziyaretçimiz geldi ki bugüne kadar. Kimi en sakin modunda tanıdı bebeğimizi ne uslu bebek diyerek maşallah dedi, kimi ise oğlak burcu inadını sonuna kadar kullanan ve susmamakta direnen ciyak ciyak bağıran Karya’yı gördü ve  ne kabus bir hayat diyerek koşarak kaçtı evimizden. Hepsi bizi çok mutlu etti dostlukları ve sevgileri ile hastanede ve evimizde bizi yalnız bırakmadılar..

 Bu hafta itibari ile anneanne ve babaanneye teşekkürlerimizi ilettik..Kızımla baş başa kalıp bu günlerin tadını çıkartmak istedik. Yalnız yapamazsın yardımcı al Serap sözlerine karşılık 4. günümüze geldik birlikte.  Annelerimiz yapmadı mı tek başına. Doğa bizim saatimizi doğurmak ve bebek bakmak için kurmadı mı.  Normal doğum inanışım tek başına bakarım inanışına dönüştü birdenbire bu günlerde. Zor ama çok güzel… Yorucu ama eğlenceli ..

Dört gözle, sevgi ve heyecan ile  bekliyorum her yeni günü..

En eglenceli fotoğraftan başlamak istedim.. Fazla söze gerek yok.. Doğar doğmaz yapılan hareket meydanda, ah bir de konuşşan neler söylerdin kızım hem çok merak ediyorum hem de korkuyorum  Hayat seninle çok eğlenceli olucak

Tarih: 02.01.2010
Saat: 05:00
Koşullar: 41. Hafta içindeyiz, doktorumuz ameliyat oldu ve iyileşti, 2010 yılına girdik, yılbaşı gecesinin kalabalığı atlatıldı, gece 5’te İstanbul Nişantaşı trafiği yok, dayımızın askerliği İstanbul’da, amcamız İrlanda’dan geldi, anneanne ve babaanne tüm hazırlıkları tamamladı, fotoğrafçımız Zeynep Teyze Almanya gezisini tamamladı..
2 Ocak saat 12:00’da hayatımıza bir güneş gibi doğdu canım kızımız. Çok ama çok mutluyuz.
Anlatacak, paylaşacak o kadar çok şey var ki. Hamileyken günlük rapor veren annenin ve babanın birden sesi kesildi ama 3 kişilik bir aile olma çabalarımızdan her şey. Hayatımızın kontrolü bizdeyken dizginlerimiz başkasına geçti.. Bundandır ortadan kayboluşumuz.
Fotoğraflar üzerinde babamız çalışmalarına devam ediyor.. En kısa zamanda Karyamızın gün be gün fotograflarını buradan sizlere iletebileceğiz..
Sevgiyle kalın…

Merhaba herkeslere,

Şimdik doktorumdan geldik, eve girer girmez yazıyorum. Her an kendisini bekliyor olmamıza rağmen, keyfimiz gelmediği düşünülerek yapılmış plan:

4 Ocak pazartesi günü saat 11:00 ‘da kontrolü ele alarak sezeryan ile kızımızla  tanışıyoruz.

Erken gelirse fotosunu hemen buraya eklemeyi planlıyoruz

Bilgilerinize sunarım

Eğer sayfayı açtığınızda hala  minicik biri ile karşılaşmadı iseniz başrol oynamaya devam ediyorum demektir. Tadını çıkarıyorum prensesler gibi. Geçen gün bir yazı okudum.. “Şu anda Cinderallasınız ama doğumdan sonra  bir Külkedisine dönüşeceksiniz. Rolünüz çalınacak!!”  Tamam,  hazırım,  kabul ediyorum,  figuran oyuncu olmayı, başrolü devretmeyi.. Babam bile demedi mi dün bana  “Kızım artık pabucun dama atılıyor, az kaldı!”  Herkese inanırdım da babamın bunu söyleyeceğine asla inanmazdım. Acı oldu ama oldu işte.

Bu arada doktorum başta olmak üzere  çevremdeki herkese doğum sancısının geldiğini nerden anlayacağım diye soruyorum. Neden bu soruyu sorduğum zaman, soruya maruz kalan kişinin yüzünde  beni gıcık eden bir gülümseme beliriyor ve “anlarsınnn, anlarsınnn ”  diye cevap veriyor. Sinir oluyorum.  Ama ben ya anlamazsam, herkes anlamış ama ya benim ki farkedilmez ise diyemiyorum tabii ki. Bu gece sabaha kadar karnım ağrıyor diye sızlanıp durdum evin içinde. Dört döndüm, tavaf ettim her bir odayı. Ne babamızı,  ne anneannemizi uyutmadım ama yok bu da değilmiş… Yine olmadı… Hala kızımla birlikte bir bütün olarak yaşamaya devam ediyorum. Akıllı kız.. Ekmek elden su gölden yaşıyor. Ne gerek var ki., bu kargaşanın içine çıkıp, kocaman kocaman gözlerini açarak, agucuk  gugucuk  tadında anlamsız sözler söylerek şirinlik yapan, orasını burasını sıkıştırmaya çalışan insanlarla uğraşmaya.. Haksız da sayılmaz hani.. Bunca aydan sonra kaburgalarıma yediğim onca tekmenin öcünü almayacağımı sanıyorsa çokkkk yanılıyor

Bana bakan hemşirenin son kontrolümde “Neden inat ediyorsunuz, sezeryan olmuyorsunuz , normal doğum ilkellik” sözlerine karşılık, ” Doğum sancısı kadınlığın şanıdır” diyerek cengaverlik yapıp,  sabahtan akşama, akşamdan sabaha kadar bekliyorum heyecanla..

Umarım yaşayabilirim dünyaya yeni bir canlı getirmenin acısını ya da sancısını, adı her ne ise. Umarım söküp almazlar kızımı içimden zorla o dışarı çıkmak istemeden.

Bakalım görücez herkesin söylediği gibi son sözün kimde olduğunu….

Dün akşam saat 18:30:

“Sakın önümüzdeki 3 gün içinde doğurma tamam mı?”   “Neden?  Nasıl? Ama ama….” (Şaka mı söyledi yoksa ciddi mi?? Ne demek istedi acaba diye düşünürken….)

Yarın ameliyat oluyorum!!!  BAMMM!!  Aman tanrım… Evet, doktorum bugün (cumartesi)  acil ameliyat oluyormuş ve 3 GÜN yokmuş..  ve neden hiç kimse geçmiş olsun demiyor ve beni kim doğurtacak diye soruyor dedi .. Şimdik efendim..patlamak üzere olan bir karınla dolaşan sen değilsinn birr….  9 ayın sonunda meraktan deliye dönende değilsin ikiii… sonuçta erkeksin demeden geçemeyeceğim…yorgun düştük artık.. geyiğe sarmamızdan belli değil mi  bende sormak isterdim ..beni kim doğurtacak diye.. ama empatim öne geçti kahretsin.. sadece geçmiş olsun diyebildim!!!

Peki anlaşıldı..Bekledin bekledin 3 gün daha bekle kızım tamam mı??  Eee sonra da zaten yeni yıl..  eminim 2 gün daha beklersin sen Yılbaşı gecesi Nişantaşı sokaklarında ciyak ciyak bağıran bir kadın görürseniz şaşırmayın..Herkes sokaklarda parti modundayken ben hastaneye ulaşma çabaları içerisinde olabilirim..

Nolur tembel kızım biraz daha tembellik yap olur mu… Yoksa, ailecek TV’de olabiliriz… “Bugun saat 23:45′te doğan KARYA yeni yılın ilk bebeği olarak …..!!!!!   Babamız şimdiden hastane çevresinde otel aramaya başladı..

Normal doğur diyenlere duyurulur

Benden  bugünlük bu kadar….Derin düşüncelere daldım…

Her şeyin planlı programlı olmasına alışkın olan Serap için ne zor şeymiş beklemek…Proje yönetimi olmuyormuş bu işte..Öğrendik sayesinde…Hanımefendinin keyfini bekliyoruz. Doğal olsun dedik.. Ama kızım sanki biraz tembel mi yoksa ben mi aceleciyim bilemedim:) Hani kızlar erkenden gelirdi.. Kim dediyse yalan demiş.. Hoş ben de erken doğmuşum ama sanırım bana benzemeyen bir kız geliyor…

Bu arada herkese yorumları için teşekkürler.. Her gün kim ne yazmış acaba diye bakmak çok eğlenceliymiş:)

Sevgiler herkese…

Demet’cimin sevgisini katarak yaptırdığı kurabiyelerimiz de hazır..Her biri birbirinden şirin ve güzel.. Demet teyzeye ve  Mali amcaya çok çok teşekkür ederiz:)