Hayatın hızına yetişemediğimden yazamadım günlerdir.Karya’m bana, ben Karya’ma alışmak için çabaladık durduk . Mucizeyi yaşadım bitti diye düşünüyordum doğum ertesi.Aslında her yeni gün bir mucizeymiş farkında değilmişim. Hayat hiç bu kadar zor, hiç bu kadar eğlenceli, hiç bu kadar basit ve hiç bu kadar hızlı geçmemişti  şimdiye kadar. Zaman dursun istiyorum herkesin yıllardır çocukları için hemen büyüse sözlerine bir türlü anlam veremeyerek.O kadar hızlı geçiyor ki günler. 20 si 40 ı derken 62.günündeyiz Karya ile hayatımızın. İlk günlerin zorluğu,  koşulların ve yaşanılan şeylerin çok değişmemiş olmasına rağmen, yerini alışkanlığa bıraktı.

Her yeni gün yeni macera yaşadık kızımız ile .Doğumdan sonra göbeğimizin düşmesi, sabahlara kadar ağlama krizleri (bitti mi tabii ki hayır), gaz sancıları (aynen devam), emzik versek mi vermesek mi kararsızlığımız (şapır şupur emiyor), babamızın gecenin 4ünde panik içinde elimizdeki tüm bebek bakım kitaplarını hatimleyerek  teorik bilgiyi tamamlama ve kızı susturma çabaları, tırnağımızı başarı ile kestiğimiz  gün, ilk doktor kontrolümüz, aşımız,alt alma maceralarımız, erkek bebeklerine inat kızımın bize yaşattıkları.. (detaya giremiyorumJ ), süt geldi – gelmedi,  çok geldi -bitti krizlerimiz, rüyasında gülmesini üstümüze alınarak mutlu oluşumuz, 20 sini geçince ilk rahatlama, 40’ı geçince artık oldu söylemleri,  40 banyosu ve ardından ilk ziyaretimizi Zeynep teyzemize yaparak yumurta toplama günlerimize başlayışımız ve son 10 gündür ise artık yeni doğandan şirin bir kız bebek moduna geçişimiz..

 O kadar çok ziyaretçimiz geldi ki bugüne kadar. Kimi en sakin modunda tanıdı bebeğimizi ne uslu bebek diyerek maşallah dedi, kimi ise oğlak burcu inadını sonuna kadar kullanan ve susmamakta direnen ciyak ciyak bağıran Karya’yı gördü ve  ne kabus bir hayat diyerek koşarak kaçtı evimizden. Hepsi bizi çok mutlu etti dostlukları ve sevgileri ile hastanede ve evimizde bizi yalnız bırakmadılar..

 Bu hafta itibari ile anneanne ve babaanneye teşekkürlerimizi ilettik..Kızımla baş başa kalıp bu günlerin tadını çıkartmak istedik. Yalnız yapamazsın yardımcı al Serap sözlerine karşılık 4. günümüze geldik birlikte.  Annelerimiz yapmadı mı tek başına. Doğa bizim saatimizi doğurmak ve bebek bakmak için kurmadı mı.  Normal doğum inanışım tek başına bakarım inanışına dönüştü birdenbire bu günlerde. Zor ama çok güzel… Yorucu ama eğlenceli ..

Dört gözle, sevgi ve heyecan ile  bekliyorum her yeni günü..